Κάναμε και τη φθινοπωρινότερη εκδρομή στη -μικρότατη- Ιστορία μας.
Το πρωινό ψιλόβροχο έβαλε κάποιους σε δεύτερες σκέψεις μήπως και δε γίνει – άλλους τούς βοήθησε να πάρουν την απόφαση να έρθουν οπωσδήποτε, και δεν έχασαν.
Μυρωδιές βροχερές, γλυκά συννεφάκια μάς προστάτευαν από τον ήλιο, το αεράκι ανεπαίσθητο, λίγη ψιχάλα μόνο μόλις αρχίσαμε να περπατάμε προς τον Άη Γιάννη.
Κατά τ’ άλλα, όλα όπως τα ξέραμε, εκτός από την – για πρώτη φορά στη ζωή μου – κλειδωμένη εκκλησία στην είσοδο της σπηλιάς, καθώς και τη σπασμένη πλάκα που ενημέρωνε για την αρχή τής Λιθαγωγίας.
~5 οικογένειες, 14 παιδάκια, 4 ώρες κοντά στην κορφή τής Πεντελίτσας μας, μάρμαρα, σκαρφαλώπευκα και θάμνοι, θέα και βραχο/δεντρομαϊμουδίσματα, πλατσουρίσματα και τσιμπολογήματα, υπνάρες κάτω από την κουκουναριά…
Και εις άλλα με υγεία!
Βασίλης
Γονείς & Κηδεμόνες 2oυ Νηπιαγωγείου Πεντέλης 