Γονείς & Κηδεμόνες 2oυ Νηπιαγωγείου Πεντέλης

Πυριζοφασουλάδα 2019,
χυλωμένη και ανεπαίσθητα καπνιστή όπως η περσινή, κατά βούληση ενισχυμένη από σπιτική χαρίσα (για τους καυτερολάτρεις), και απογειωμένη από ολόφρεσκο φετινό αγουρέλαιο·
γονείς και παιδάκια να επιβεβαιώνουν τι όμορφα που είναι πάνω στη γη και κάτω από τον ουρανό,
μακρυά από τη βουή τής πόλης, τη μυρωδιά των εξατμίσεων και των λεβητοστασίων, την τσιμεντένια κλεισούρα των σπιτιών…

Χαρούμενες φάτσες και φωνούλες ολούθε, χεράκια γεμάτα χώμα από τα λασποκεφτεδάκια, πολλά μωράκια σε μάρσιπους, ευδαίμονες γονείς…

Οδηγήσαμε (όσοι έπρεπε), περπατήσανε (οι μισοί σχεδόν!), κουβαλήσαμε συμπράγκαλα, μαζέψαμε ξύλα, ανάψαμε φωτιά, στρώσαμε πολύχρωμη και μπερεκετλίδικη τράπεζα, και όσο έβραζε η φασουλάδα κάναμε και μια βολτάρα, να απολαύσουμε και από άλλη οπτική γωνία την καθαρή από πρωτεύουσα θέα προς τα βορειοανατολικά, να ξαναδούμε και την “Τρύπα που έπεσε ο Βασίλης”, καλά κρυμμένη και προστατευμένη από βάτα πλέον.

Τραγούδια έπαιξαν και τραγούδησαν μικροί-μεγάλοι, φασουλάδα έφαγαν μεγάλοι κατά κύριο λόγο, μιας και πάλι απέτυχα να [περι]ορίσω την εμφάνιση των φαγωσίμων – ακόμα και άψητες κρύες αραβικές πίτες προτίμησαν να χλαπακιάσουν τα παιδιά με το που τις είδαν!!… Δεν πειράζει, να έχουμε κάτι για βελτίωση την επόμενη φορά! Επίσης, πρέπει να φέρνουμε λιγότερα φαγιά. Δε μας χάλασε βέβαια, διότι με ηρεμία τις επόμενες ημέρες ντεγκουστάραμε και απολαύσαμε και από το χούμους, και από τη φάβα, και από τη φαγοπυροσαλάτα και από τη μαρ-ροκ-ουλοσαλάτα και από τα βραστά αυγά και από τα κεκάκια και από τις τυρόπιτες και από τις πεντελιές και τα ερεσύκα και από τα λουκανικοπιτάκια και από τα σπανακοταρτάκια και από τα λουκάνικα και από τα καλαμπόκια – όσα από τα παραπάνω τελοσπάντων δεν εγέμισαν την κοιλιά μας κατά το αέναο τσιμπούσι στην Πύριζα… Οι μεγάλοι έπιναν τσίπουρο και κρασί, οι τυχεροί μικροί είχαν στη διάθεσή τους αληθινό φρεσκοστιμμένο χυμό ρόδι!! Ήπιαμε και νερό από την πηγή. ❤

Αυτή τη φορά, εκτός από σχολειόθεν είχαμε και αλλούθεν (εξωσχολειόθεν) πολλές συμμετοχές, γιατί έτσι μας αρέσει… 😀
Μέγιστο ατόπημα: Λησμονήσαμε να βγάλουμε αναμνηστική φωτογραφία. 😦

Με μουσική υπόκρουση μαζεύτηκαν από τους τελευταίους των Μοϊκανών ακόμα και τα σκουπίδια που είχαν αφήσει οι προηγούμενοι επισκέπτες (τα δικά μας ήταν ελάχιστα, και πολύ με συγκίνησε αυτό), και βράδυ πλέον κατηφορίσαμε προς τα σπίτια μας, έχοντας βγάλει σκηνές-υπνόσακους κλπ μια υπέροχη βόλτα να πάρουν τον αέρα τους στο βουνό… 😛

Και του χρόνου* με υγεία!
Καλή αντάμωση την πρώτη Δεκέμβρη για τη Σπηλιά τού Νταβέλη!
Βασίλης

*Επειδή βέβαια εκφράστηκε η εύλογη απορία “Γιατί ρε παιδιά Του χρόνου!;; Να το ξανακάνουμε φέτος!”, πολύ πιθανόν είναι να επαναληφθεί, σε πιο ανοιξιάτικο (ή ακόμα και πραγματικά χειμερινό) μουντ – οψόμεθα! 😉